حضرت عیسی مسیح(ع) از بزرگترین پیامبران الهی است. خداوند او را از مادرش مریم(س)، بدون آنکه شوهری داشته باشد، به دنیا آورد؛ چون این اتفاق برای مردم اتفاقی عجیب بوده و برایشان قابل تصور نبود، به مریم تهمت زدند. خداوند حضرت عیسی را در همان زمان نوزادی به سخن گفتن واداشت تا با این اعجاز، مادرش را از هر خطا تبرئه کند. او در همان گهواره خود را به عنوان پیامبر خدا معرفی کرد، اما سالها گذشت تا خداوند به حضرتشان دستور داد تا عملاً نقش پیامبری را اجرا کرده و به هدایت بنیاسرائیل بپردازد. خداوند به او تورات را آموخت و انجیل را به او وحی کرد و معجزههای مختلفی؛ مانند زنده کردن مردگان را به او عطا کرد تا با آن، پیامبری خود را ثابت کند. افراد، حواریون بودند که همواره در کنارش بوده و از دانش او استفاده میکردند.
سرانجام، دشمنان مسیح تصمیم گرفتند تا او را بکشند. با خیانت یکی از پیروان عیسی، جایگاهشان شناسایی شده، دشمنان وارد آنجا شدند، اما تنها توانستند کسی که شبیه عیسی بود را دستگیر کرده و به صلیب بکشند. و بدین گونه خداوند حضرتشان را نجات داده و سپس او را به نزد خود بالا برد.
حضرت عیسی(ع) از بزرگترین پیامبران الهی است. نام این بزرگوار در ردیف چهار پیامبر اولوالعزم دیگر قرار دارد. او خلقتی شبیه به آفرینش حضرت آدم(ع) دارد؛ به این معنا که خداوند او را بدون اینکه پدری داشته باشد، از مادرش، مریم عذراء(س) که دختری پاکدامن بود، به دنیا آورد.
محل تولد
مورّخان اسلامی معتقدند که حضرت عیسی(ع) در «بیت لحم» فلسطین متولد شده بود.
انجیل نیز به صراحت، تولد حضرت عیسی(ع) را در بیت لحم دانسته است: «عیسی در زمان سلطنت [هیرودیس] در شهر بیت لحم به دنیا آمد».
مرحله رشد
تنها رسالت حضرت عیسی(ع) در ساعات اوّلیه پس از ولادت، اثبات بیگناهی حضرت مریم و مقام پیامبری خود بود. اما هنوز مسئولیت هدایت و تبلیغ دین الهی، بر عهده او قرار داده نشده بود. در عین حال خطراتی از جانب گروهی از یهودیان، جان حضرت عیسی را تهدید میکرد. خداوند آن دو را به مکانی امن و مناسب راهنمایی کرد؛ سرزمین مرتفعى که داراى امنیّت و آب جارى بود تا حضرت عیسی مراحل رشد و نمو خود را طی کند و آماده تبلیغ رسالت آسمانی خود شود.
نبوت و معجزات
خداوند به حضرت عیسی کتاب تورات را تعلیم داد و انجیل را به او آموخت و حکمت و علوم مخصوص خود را به او عطا کرد.
خدای متعال برای اثبات پیامبری فرستادگانش به مردم، به آنها معجزاتی عطا کرده است تا بتوانند پیامبران واقعی را از دروغگویان مدعی تشخیص دهند.
هر کدام از پیامبران، معجزات مخصوص به خود دارند که در قرآن به برخی از آنها اشاره شده است. یکی از این پیامبران، حضرت عیسی(ع) است که در قرآن کریم معجزات متعددی برای آنحضرت ذکر شده است:
قبل از اینکه حضرت عیسی(ع) مأمور به هدایت مردم شود، معجزه سخن گفتن، در ساعات اولیه زندگی بود. علت اصلی بروز این معجزه، دلداری دادن به مادر خود و رفع تهمت از ساحت پاک او بود. حضرت عیسی(ع) پس از تولد با مادر خود سخن گفت و به او دلداری داد
با گِل، پرنده میساخت. سپس در آن میدمید و آن مجسمه، به اذن الهی تبدیل به پرندهای زنده میشد.
خداوند به او این اجازه را داده بود تا نابینایان و کسانی که دچار بَرص هستند، شفا دهد.
یکی از شگفتانگیزترین معجزه حضرت عیسی، زنده کردن مردگان بود. او به امر الهی، افراد متعددی را زنده کرد.
او حتی از غذاهایی که مردم در خانه خود میخوردند و یا ذخیره میکردند به آنها اطلاع میداد.
«مائده آسمانی» معجزه دیگری از حضرت عیسی بود که با درخواست حواریون(شاگردان خاص عیسی مسیح) انجام شد. این سفره غذا از آسمان نازل شد و با اینکه فقط نُه قرص نان و نُه ماهی کوچک در آن بود، چهار هزار و هفتصد نفر را سیر کرد.
با وجود این همه معجزات، عده کمی از مردم به حضرت عیسی ایمان آوردند که در صدر آنها حواریون بودند. تعداد حواریون دوازده نفر بود و عالمترین آنها «الوقا» نام داشت. اما کسانی که از بنیاسرائیل راه کفر را در پیش گرفتند.
منبع: https://www.islamquest.net/fa/archive/id22176
انتهای مطلب/
