همه قصه از فرزند نوجوان او شروع میشود؛ شهید محمد معماریان در ۱۲ سالگی در سازمان بسیج ثبت نام میکند و در ۱۳ سالگی به جبهههای نبرد اعزام میشود. وی در ۱۶ سالگی به شهادت میرسد. در بخشی از گفتوگو مادر شهید محمد معماریان گفت: زمانی که محمد ۸ سال داشت، یک روز صبح از خواب بیدار شد و گریه کرد. تعجب کردم. فکر کردم خواب بدی دیده یا جایی از بدنش درد میکند. کنارش رفتم و نوازشش کردم. گفتم، چرا گریه میکنی؟ گفت، هوا روشن شده و من نمازم را نخواندهام. انگار خواب مرگ رفتهام که نمازم قضا شد. در حالی که محمد فقط ۸ سال داشت، اما نمازش هیچ وقت قضا نمیشد.
وی ادامه داد: مسئولیتی در بسیج را داشتم و پایگاه حضرت زهرا سلامالله علیها در قم را مدیریت میکردم، اسم محمد را در بسیج نمینوشتند و میگفتند سنش کم است. خودم دستش را گرفتم و به پایگاه بسیج رفتم. گفتم، حالا یک بچهای هم میخواهد پناهنده اسلام شود، شما نگذارید. دوست دارید ما مادرها بچههایمان را توی بغل بگیریم؟ پس چه کسی از این مملکت مواظبت کند؟ اصرار کردم. قبول نمیکردند. گفتم امام حسین علیهالسلام هم زن و بچهاش را به کربلا برد و فدا کرد. حالا شما این پسر نوجوان را قبول نمیکنید، روز قیامت جواب سیدالشهدا علیهالسلام را چه خواهید داد؟ به هر زحمت و زوری بود، اسم او را در پایگاه بسیج مسجد المهدی قم نوشتند. تقریبا ۱۳ ساله بود که پایش به جبهه باز شد. در حالی که پدرش هم از پنج سال قبل در جبهه خدمت میکرد.
در بخش دیگر برنامه مادر شهید درباره آخرین دیدار با شهید و لحظه دیدن پیکر بی سر شهیدش صحبت کرد.
