به گزارش نشریه الکترونیکی شاهد جوان و نوجوان،  تا می‌آمدیم تمرین کنیم که دیگر به او جناب سرهنگ نگوییم، باز از دهان یکی در می‌رفت و او دوباره می‌شد جناب سرهنگ.

تا اینکه یک روز در آسایشگاه باز شد و یک گله عراقی مسلح ریختند تو آسایشگاه و فرماندشان نعره زد: « سرهنگ یوسف، بیا بیرون!» یوسف انگار برق سه فاز ازش پریده باشد، پا شد و جلو رفت.

فرمانده که درجه‌اش سرگرد بود گفت: «چشمم روشن. تو سرهنگ بودی و ما نمی‌دانستیم.» یوسف با خنده ای که نوعی گریه بود گفت: «اشتباه شده. من...»
ـــ حرف زیادی نباشه! ببرید این قشمار(مسخره) را!
تا آمدیم به خود بجنبیم یوسف را کت بسته بردند و دست ما به جایی نرسید.

چند مدتی گذشت و ما از یوسف خبری نداشتیم و دل نگران او بودیم و به خودمان بد می گفتیم که شوخی شوخی کار دست آن بنده خدا دادیم.

چند ماه بعد یکی از بچه ها که به سختی بیمار شده بود و پس از هزار التماس و زاری کردن به عراقی‌ها به بیمارستان برده بودند، پس از بهبودی برگشت اردوگاه. تا دیدیمش و خواستیم حالش را بپرسیم زد زیر خنده. چهار شاخ ماندیم که خدایا مریض رفت و دیوانه برگشت!

که خنده خنده گفت: «بچه ها یوسف را دیدم!» همه از جا پریدیم: یوسف!

ــ دست و پایش را شکسته بودند 

ــ فکش را هم پایین آورده بودند؟ 

_ جای سالم در بدنش بود؟ 

ــ اصلاً زنده بود؟!

خندید و گفت: «صبر کنید. به همه سلام رساند و گفت که از همه تشکر کنم.» 

 فکر کنم چشمان همه اندازه ی یک نعلبکی گرد شد!

ـــ آره.

چون نانش تو روغنه. بردنش اردوگاه افسران ارشد. جاش خوب و راحته. می‌خوره و می‌خوابه و زبان انگلیسی و آلمانی و فرانسه کار می‌کنه.

می‌گفت بالاخره به ضرب و کتک عراقی‌ها قبول کرده که سرهنگ است. و بعد از آن، کلی تحویلش گرفته‌اند و بهش می‌رسند.یکی از بچه‌ها گفت: «بچه‌ها راستش من تیمسارم!»

گردآورنده: محدثه گودرزی

سردبیر: حسین عبداللهی